Home > Over RRC > Ervaringen van patiënten > Portretten van patiënten

 

????????????????????????????????????

Jeroen van de Vegt
Jeroen van de Vegt (38) werd afgelopen november compleet verrast door verlammings-verschijnselen. Zijn armen en benen raakten verlamd en na 3 dagen kon hij niets meer. Jeroen bleek Guillain Barré te hebben, een levensbedreigende auto-immuunziekte.

Waarschijnlijk is het bij Jeroen getriggerd door een buikgriep. Zijn afweersysteem heeft vervolgens niet alleen het ziekmakende virus aangevallen, maar ook zijn zenuwen. Bij Guillian Barré worden de zenuwen getroffen die vanuit het ruggenmerg naar de spieren lopen en de gevoelszenuwen die van de huid, gewrichten en spieren naar het ruggenmerg gaan. Met verlamming en soms gevoelloosheid van de huid tot gevolg.

Het goede nieuws is dat de meeste mensen over de duur van een aantal maanden weer helemaal herstellen. Bij Jeroen lijkt het helaas wat langer te duren. Hij is eind november in het RRC gekomen en de verwachting was dat hij in maart naar huis mocht, maar zover is het nog niet. Hij kan nog niet voldoende voor zichzelf zorgen. Intussen krijgt hij met grote regelmaat ergotherapie, fysiotherapie en hydrotherapie en heeft hij gesprekken bij de maatschappelijk werker en de psycholoog. Het gaat steeds iets beter met hem. Soms is hij een beetje bang dat hij niet volledig geneest maar hij houdt de
moed erin. Thuis wacht tenslotte een kleine jongen van 14 maanden op hem. Dat geeft hem kracht.

 

????????????????????????????????????

Dave van Twist
Revalidatie is meer dan alleen weer leren lopen. Het is ook het weer vertrouwen in je lichaam krijgen zodat je volop kunt leven, werken en sporten.

Dave (34) was het vertrouwen in zíjn lijf helemaal kwijt. Toen na zijn geboorte bekend werd dat hij een ongeneeslijke hartziekte heeft, volgden er vele operaties. Hij kreeg verschillende keren een nieuwe hartklep en een kunststof ader. De laatste hartklep moest vervangen worden omdat Dave een bacterie had opgelopen die naar zijn hart was gegaan. Na zijn laatste operatie, waarbij hij een mechanische hartklep kreeg, kreeg Dave een hersenbloeding, Hij raakte tijdelijk aan één kant van zijn lichaam verlamd.

Alle tegenslagen van de afgelopen jaren waren hem uiteindelijk te veel geworden. Hij was ontzettend bang dat het weer mis zou gaan. Met zijn hart of met zijn hersenen. Hij durfde zich amper nog te bewegen. Na een periode bij ons in de kliniek waarbij hij dagelijks onder begeleiding fysiotherapie kreeg en wekelijks gesprekken met de psycholoog, is hij het trauma te boven. Binnenkort mag hij weer naar huis. Met hernieuwd zelfvertrouwen.

 

????????????????????????????????????

Ria Schipper
Mevrouw Schipper heeft een hersenbloeding gehad. Ze had het plan om tijdens haar verblijf in de kliniek van het RRC foto’s van haar vakanties op haar tablet op te ruimen, maar daar komt ze niet eens aan toe. Ze heeft een druk therapierooster en krijgt geregeld bezoek. En nu is er nog een taak die haar volle aandacht krijgt. Het maken van een knuffel voor haar 5 maanden oude ‘kleinzoon’. Jop is de kleinzoon van goede vrienden die ze al meer dan 40 jaar kent.  Zelf heeft mevrouw Schipper geen kinderen maar ‘hun kinderen voelen een beetje als mijn eigen kinderen.‘ Bij de ‘activiteitenbegeleiding’ kunnen patiënten uit de kliniek elke ochtend onder begeleiding creatief aan de slag. Als ze er tijd voor hebben…

 

????????????????????????????????????

Oude vriendschap herleeft door revalidatie
Paulien en Lenie kenden elkaar van de badminton in hun gezamenlijke woonplaats Wassenaar, maar verloren elkaar uit het oog omdat Paulien met badminton stopte. Lenie wist daardoor ook niet dat Paulien een hersenbloeding kreeg en moest revalideren in het Rijnlands Revalidatie Centrum. Pas toen Paulien hersteld was, vernamen Lenie en haar man Jan het nieuws via kennissen.

Begin april 2015, acht jaar later, was Lenie helaas hetzelfde lot toegedaan. Ook zij kreeg een hersenbloeding en ging voor haar revalidatie naar het RRC. Lenie was sinds eind april in de kliniek van het RRC. Maar het ging niet goed met haar. Ze was ontzettend misselijk, hele dagen lang, weken achter elkaar. Ze kwam daardoor niet aan herstellen toe en werd er moedeloos van. Jan trok de stoute schoenen aan en belde Paulien op om te vragen of ze een keer op bezoek wilde komen om ervaringen uit te wisselen. En wat bleek? Paulien had precies hetzelfde meegemaakt als Lenie. Ook Paulien was ontzettend misselijk geweest. Het deed Lenie goed om met Paulien te praten en gerustgesteld te worden dat het op een bepaald moment heus beter zou gaan.

En dat deed het gelukkig ook. Lenie’s misselijkheid ging voorbij en vanaf dat moment kon ze aan de slag met haar revalidatie. Looptherapie, hand- en armtherapie, balansoefeningen. Hoe meer, hoe beter, wat haar betreft. Ze wilde snel weer de oude worden. En Paulien? Zij is Lenie blijven opzoeken in het RRC. Ze is zelfs wel eens meegegaan naar één van haar therapieën. Dan zag Paulien de therapeuten waar ze jaren geleden zelf door geholpen was en kon ze hen vertellen hoe het met haar ging. Paulien en Lenie: verbonden door dezelfde ervaring.